สวัสดีเพื่อนนักอ่าน
หนังเล่มนี้ 'บันทึกมาราธอน' เป็นหนังสือที่ไม่ได้หนาเลย 143 หน้า แต่เราใช้เวลาอ่านพอสมควรเลย เนื้อหาด้านในเข้มข้น ตัวผู้เขียนคุณ Takeo Higuchi ก็เป็นคนที่มีระเบียบมาก มีความเข้มข้นในตัวเองสูง สามารถส่งผ่านความเป็นที่มีระเบียบเคร่งครัด ผ่านตัวอักษรออกมาจนรู้สึกได้ชัดเจน
การจดบันทึกของคุณ Takeo เค้าจดทุกอย่างจริงๆ จดทุกรายละเอียด เค้าบอกตั้งแต่การเลือกสมุดบันทึกควรเป็นขนาดเท่าไหร่ ปกสมุดบันทึกควรเก็บอะไรได้บ้าง การเลือกปากกา ปากกาที่มุดบันทึกต้องมีกี่ด้าม และอื่นๆอีกมาก พอถึงช่วงนึงมีการใช้ใช้เครื่องบันทึกเสียง ในการประชุม คุณ Takeo ก็ถอดการบันทึกเสียงลงในสมุดบันทึกด้วยตนเอง เมื่อถึงอีกยุคที่มี เครื่องบันทึกแบบพกพา plam (รู้จักกันมั้ย555 หน้าตาคล้ายอุปกรณ์ที่พนักงานใช้ ในร้าน สุกี้ MK) สมัยนั้นยังไม่มี smartphone คุณ Takeo ก็ใช้อุปกรณ์ plam ร่วมกับการจดบันทึก ดูแล้ว สมุดบันทึกของคุณ Takeo มีความสำคัญกว่ากระเป๋าสตางค์ของเค้าซะอีก
เดิมคุณ Takeo ทำงานอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น มีอยู่ช่วงนึงต้องย้ายไปเป็นหัวหน้า อยู่ที่ประเทศเนปาล โดยอยู่ทำหน้าที่ 3ปีครึ่ง ที่นั้นคุณ Takeo เขียนสมุดบันทึกได้เป็นตู้ๆเอกสารเลย เมื่อกลับจากการไปทำงานที่เนปาลแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่า สมุดบันทึกเหล่านั้นได้ส่งกลับไปประเทศญี่ปุ่น
อีกเรื่องนึงที่น่าสนใจมากๆในเล่มนี้ คุณพ่อ คุณแม่ ของคุณ Takeo ได้รับรู้ว่าเป็นมะเร็งทั้งคู่ ในเวลาใกล้เคียงกัน คุณ Takeo ได้บอกให้คุณพ่อ คุณแม่จดบันทึกในเวลาที่เหลืออยู่ คุณพ่อของคุณ Takeo ไม่ค่อยยอมจด แต่คุณแม่ของคุณ Takeo จดบันทึกอย่างดี หลังจากทั้งสองท่านเสียชีวิตไป บันทึกที่คุณแม่ได้จดไว้ มีคุณค่ามากๆกับคุณ Takeo และลูกๆหลาน ในความคิดของผมเล่มนี้อาจจะอ่านยากไปสักนิด แต่เนื้อหาบางตอนก็น่าอ่านไม่น้อยเลย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น